Tekst gepubliceerd in L’Echo (België) op 1 december 2012 en een kortere versie van deze tekst verscheen eerder in de Franse krant Les Echos.

Onlangs checkte ik ’voor het slapen gaan’ de website van Bloomberg en las er het commentaar dat Wall Street was opgeveerd omdat er positieve geluiden in Washington DC waren over de begrotingsbesprekingen.  De volgende avond, zelfde ritueel maar dan luidde het commentaar dat de beurs onder gebrek aan vooruitgang in de besprekingen te lijden had. De daaropvolgende avond heb ik de website niet bekeken… Zo zal het nog wel enkele weken verdergaan en naarmate we dichter bij de deadline van eind dit jaar komen zal de vrees toenemen dat het onwaarschijnlijke misschien toch zal gebeuren: bij ontstentenis van een akkoord tussen Democraten en Republikeinen zou automatisch het mes in de uitgaven worden gezet en zal de belastingbetaler een hogere aanslag gepresenteerd krijgen, dat alles conform aan het akkoord dat in 2011 enkele uren na de deadline werd bereikt en dat op 2 augustus 2011 door president Obama werd ondertekend (waarbij meteen het Amerikaanse schuldplafond werd verhoogd). De ervaring van 2011 toont dat het helemaal niet uit te sluiten is dat de ‘fiscal cliff’discussie daadwerkelijk uitmondt in een ‘cliffhanger’ (sorry voor de woordspeling) ook al is iedereen zich bewust dat geen akkoord bereiken geen optie is. In 2011 niet omdat anders de overheidsmachine tot stilstand zou komen, in 2012 niet omwille van de recessie die in 2013 zou volgen.

Nu mag men deze problematiek nog zo rationeel benaderen, toch zal de vrees om zich heen grijpen indien het ondenkbare iets minder ondenkbaar wordt. Aandelen gaan dan steevast omlaag. Een andere factor die een rol zal spelen in december is het vooruitzicht dat de meerwaardebelastingen omhoog zullen gaan, wat beleggers zal aansporen om nu winst te nemen en het nieuwe jaar met een schone lei te beginnen.

Voor de dynamische belegger zou dergelijke beurszwakte een mooi instapmoment bieden. Dit mag gedurfd lijken, maar het loont de moeite (vandaar de titel van dit stuk). Liefst acht redenen kunnen daarvoor worden opgesomd:

1)      De koers-winstverhouding is niet te duur

2)      De Amerikaanse economie baadt in de liquiditeiten gecreëerd door de Amerikaanse Federale reserve (kortweg Fed)

3)      De Fed denkt er zelfs aan om verder te gaan met de 45 mld USD overheidsobligaties die ze maandelijks koopt in het kader van Operation Twist (en waarbij eenzelfde bedrag aan kortetermijnpapier uit de portefeuille wordt verkocht) ook al loopt Operation Twist eind dit jaar af. Voeg daaraan toe de 40 mld USD aankopen van door hypotheek gedekte effecten (Mortgage-backed securities of MBS) in het kader van QE3 en je krijgt 85 mld USD die per maand in het systeem zouden worden gepompt

4)      Ondernemingsobligaties zijn duur vergeleken met aandelen. Inclusief het effect van de inkoop van eigen aandelen is het dividendrendement hoger dan dat van ondernemingsobligaties van hoge kwaliteit

5)      Overheidsobligaties zijn zeer duur in vergelijking met aandelen

6)      De Amerikaanse beleggers die nu verkopen om belastingredenen zullen in het nieuwe jaar terugkeren

7)      Vaak speelt in het nieuwe jaar een januari-effect, omwille van het vorige punt maar ook omwille van het feit dat professionele beleggers met een nieuwe lei beginnen: het rendement moet nog worden geboekt dus, tenzij ze echt bearish zijn, zal de neiging bestaan om aandelen te kopen. Mocht het tegenvallen dan kunnen ze nog altijd hun verlies beperken door te verkopen. Beginnen ze het nieuwe jaar met een te grote kaspositie en stijgen de markten dan zijn ze verplicht achter de hogere koersen aan te hollen, wetende dat de verwachte opbrengst voor de rest van het jaar lager zal zijn omdat de koersen nu eenmaal al gestegen zijn (‘het vet is al voor een deel van de soep’)

8)      De Amerikaanse economische cijfers zijn aan het verbeteren zodat het macroplaatje wat minder onzeker wordt.

Redenen genoeg dus voor de dynamische belegger om het erop te wagen wanneer de markten te lijden hebben onder de debatten in de Amerikaanse hoofdstad. Ik benadruk daarbij het woord dynamisch, d.w.z. met een beleggingshorizon van enkele weken. Eens voorbij die horizon zullen weer andere factoren een rol spelen.

 

William De Vijlder

Chief Investment Officer, Strategie en Partners

BNP Paribas Investment Partners