Maandag 14 oktober 2013 

Brussel

Het debat over het schuldenplafond in de VS lijkt muurvast te zitten. Daardoor piekte de VIX-index en daalden aandelen licht, maar dat is in niets te vergelijken met de marktontwikkelingen de vorige keer dat de VS op een wanbetaling afstevenden (juli 2011). Die houding wijst ofwel op zelfgenoegzaamheid ofwel op een déjà-vu-gevoel: op de rand van die kloof hebben we al eens gestaan. Ik bespreek de marktverwachtingen met de salesdivisie van de bank. Aan zorgwekkende onderwerpen geen gebrek: de Amerikaanse impasse, nervositeit over de beoordeling van de activakwaliteit van Europese banken, wanneer zal het Duitse Grondwettelijk Hof een oordeel over het OMT-programma vellen? Goed nieuws is er ook: de tapering-plannen (dit wil zeggen, de afbouw van de kwantitatieve versoepeling) zijn wellicht opgeborgen tot maart volgend jaar. 

Dinsdag 15 oktober 2013 

Ik breng de ochtend in Parijs door.

Ik neem deel aan een debat van BBC World Service over de luxegoederensector. De twee andere panelleden vertegenwoordigen de sector, terwijl ik voor de beleggerswereld spreek. Fascinerend is dat onze definities van luxe verschillen. De vertegenwoordigers van de sector benadrukken het vakmanschap en de kwaliteit (en daaraan hangt natuurlijk een prijskaartje vast). Beleggers beklemtonen het imago en de begeerlijkheid omdat die de merkwaarde en de winstsmarges bepalen.

In de namiddag ben ik in Londen.

Ik zetel in een ander panel op een conferentie voor Europees fondsenbeheer. Gespreksthema hier is wat vermogensbeheerders ’s nachts wakker houdt. Ik beantwoord die vraag vanuit een beleggingsperspectief: het onvermijdelijke gebrek aan transparantie in de positionering van beleggers is een bron van zorg. Velen beleggen immers veeleer louter om opportunistische redenen (streven naar rendement) in een beleggingsklasse dan op grond van strategische overwegingen waardoor kleine wijzigingen in het klimaat grote gevolgen kunnen hebben (denk maar aan de reactie op het tapering-debat). Dergelijke niet-lineaire reacties zijn zorgwekkend.

Woensdag 16 oktober 2013 

Parijs

Ik geef een presentatie voor een groep institutionele klanten die ik om de vier maanden ontmoet. In de vorige sessie in juni benadrukte ik de negatieve termijnpremie in de obligatiemarkten (de termijnpremie weerspiegelt de risicopremie voor durationrisico’s in een portefeuille). Ondertussen corrigeerde de markt en werd de premie weer positief wat de normale situatie is. Toch zullen de obligatierendementen volgend jaar wellicht matig blijven stijgen. Dat zou geen problemen moeten stellen voor de aandelenmarkten zolang de winsten maar voldoende groeien (de winstgroei was de laatste tijd futloos). Deze keer beklemtoon ik dat het tapering-debat de instroom in hoogrentende obligaties slechts kortstondig heeft verstoord en dat de rente op deze obligaties in Europa onder het niveau is gezakt dat voor het tapering-debat gold.

’s Avonds vlieg ik naar Moskou. Als ik bij aankomst om middernacht mijn blackberry inschakel zie ik tot mijn opluchting op Twitter dat er in de VS een begrotingsovereenkomst zal worden bereikt. Zoals verwacht en op de valreep (eveneens zoals verwacht).

Donderdag 17 oktober 2013 

Moskou

De deuren van de Amerikaanse overheid gaan dus weer open. Daar zullen onder meer de economen blij mee zijn, want nu zullen er ten minste weer cijfers binnenlopen waarmee ze kunnen beoordelen welke kant de economie opgaat: hoe kun je voorspellen welk weer het buiten wordt als je je in een donkere kamer zonder ramen (en zonder smartphone) bevindt?  De impasse rond de shutdown en het schuldenplafond zal dit en volgend kwartaal op de groei drukken. Volgend kwartaal komen er immers nieuwe deadlines dus het worden andermaal erg spannende tijden. Voor tapering wordt het wellicht wachten tot maart. Daar zouden de opkomende markten en meer algemeen risicovolle beleggingsklassen van moeten kunnen profiteren. In de namiddag heb ik een interview op Russia24, een televisiezender die de hele dag door nieuws brengt. Thema’s: de saga van het schuldenplafond, de internationalisering van de Chinese valuta en de betere toegang tot de Russische obligatiemarkt voor buitenlandse beleggers (staats- en bedrijfsobligaties kunnen sinds februari dit jaar via Euroclear worden betaald). Er bestaat een verband tussen die drie onderwerpen: de herhaalde discussies in de VS over het schuldenplafond (juli 2011, oktober 2013 en februari 2014) kunnen beleggers alleen maar aanmoedigen om hun beleggingsuniversum te verbreden.

Ik dineer met collega’s in een restaurant dicht bij het Rode Plein. Eén van hen is onze CIO Azië die morgen op de conferentie voor klanten zal spreken. Dat brengt een goed gesprek over de R en de C in BRIC op gang… 

Vrijdag 18 oktober 2013 

Moskou

Onze Russische joint venture organiseert een grote klantenconferentie. Ik belicht de beleggingsverwachtingen onder de titel ‘Het einde van gemakkelijk geld’. Het is een titel met een dubbele bodem: het beleid van de centrale banken zal geleidelijk verstrakken (ten minste in de VS) en het wordt steeds moeilijker om aantrekkelijke rendementen te genereren. Maar moeilijk betekent nog niet onmogelijk. Alleen winnen de waarderingen inderdaad aan belang (Europese aandelen en aandelen uit de opkomende landen worden aantrekkelijk), maar je hebt ook een katalysator nodig (gemakkelijker te vinden in Europa dan in de opkomende markten) en je moet aandacht hebben voor de gevoeligheid voor de stijgende obligatierente.

 

William De Vijlder

Vicevoorzitter van BNP Paribas Investment Partners