Maandag 22 juli 2013
Brussel

Conferentiegesprek met de CIO van onze Turkse vestiging. Ons vorige gesprek dateert van mei en sindsdien is er weer heel wat veranderd in de wereld. Turkije behoort inderdaad tot de landen die het slachtoffer werden van risicoaversie volgend op de plannen van de Federale Reserve om de kwantitatieve versoepeling af te wikkelen en vervolgens volledig stop te zetten waardoor naderhand de obligatierente steeg. Dat Turkije in de klappen deelde was een gevolg van zijn groot tekort op de lopende rekening dat circa 6,5% van het bbp bedraagt. Om dit tekort te financieren moet Turkije buitenlands kapitaal aantrekken. De stijgende Amerikaanse rente zal dit bemoeilijken tenzij de prijzen van Turkse financiële instrumenten aantrekkelijker worden. Dit prijsaanpassingsmechanisme verklaart waarom de Turkse lira aanzienlijk verzwakte en waarom de obligatierente opveerde. Een andere factor die op het sentiment drukte was de politieke situatie. Zoals verwacht kenden aandelen eveneens een correctie wat een lichte waarderingskorting voor Turkije vergeleken met concurrerende opkomende markten opleverde.

Dinsdag 23 juli 2013

Brussel

Aziatische aandelen stegen over de hele linie dankzij groot nieuws uit China waar de premier voor 2013 een bodemniveau van 7% tot 7,5% voor de bbp-groei en een plafond van 3,5% voor de inflatie aankondigde. Dat moet een hele opluchting zijn voor beleggers die vreesden voor een koerswijziging in het monetaire beleid als antwoord op de vertraging in de Chinese cijfers. De aankondiging kan ook nieuw leven blazen in aandelen uit de opkomende markten. Gunstig zijn alvast de goedkope waarderingen (meer dan 20% korting op de koers-winstverhoudingen vergeleken met aandelen uit de ontwikkelde landen) en het extreme aantal negatieve economische verrassingen (onze eigen indicator van de economische verrassingen staat twee standaarddeviaties onder het langjarige gemiddelde wat samenvalt met eerdere dieptepunten). De Citi-verrassingsindex bereikte zijn bodem eind mei al. Deze verrassingsindicatoren zijn relevant. Immers, hoe negatiever ze zijn, hoe warmer positieve verrassingen zullen worden onthaald. En aandelen uit de opkomende landen hebben wellicht nog mooie verrassingen in petto.
Om terug te komen op mijn telefoongesprek met ons team in Istanbul gisteren: ik was verheugd te vernemen dat de Turkse centrale bank het plafond van haar rentebandbreedte had opgetrokken om haar valuta te beschermen. Ons team benadrukte gisteren het grote belang van die maatregel. Uit de marktreactie vandaag blijkt dat de markt blij is met die beslissing.
In de Eurostar die mij ’s avonds naar Londen brengt werk ik aan een samenvatting van ons witboek over aandelen uit de opkomende landen. Morgen kan de Britse pers kennismaken met dit werkstuk.

Woensdag 24 juli 2013
Londen

Ik ben uitgenodigd door Squawkbox bij CNBC. Stephen Sedgwick, copresentator van het programma, doet een provocerende uitspraak in de aanloop naar de bekendmaking van de cijfers van de Amerikaanse arbeidsmarkt: waarom zouden we ons eigenlijk nog druk maken in die cijfers. Ze worden naderhand immers toch nog aanzienlijk bijgesteld en de werkloosheid hangt in hoge mate af van de participatiegraad in de arbeidsmarkt, d.w.z. de (al dan niet) bereidheid van werklozen om naar een baan te blijven zoeken. Die laatste factor kan inderdaad het verschil maken waardoor de toekomstige maatregelen van de Federale Reserve en meer bepaald het moment van de eerste renteverhoging moeilijk te voorspellen zijn.
Terug in ons kantoor legt ons team voor vastrentende producten uit de opkomende landen uit dat de spreads op opkomend schuldpapier in buitenlandse valuta’s (doorgaans in USD) na de verkoopgolf al aanzienlijk zijn ingelopen, terwijl de verbetering van opkomend schuldpapier in lokale valuta’s veel beperkter is gebleven. In het best denkbare geval leven beide categorieën op, maar dat schuldpapier in buitenlandse valuta’s het beter doet toont aan dat beleggers niet echt bezorgd zijn over de fundamentele factoren van krediet. Op het valutafront blijven de markten nerveus.

Donderdag 25 juli 2013
Parijs

Ontbijtvergadering met bezoekers uit Australië. Ik licht mijn verwachtingen voor de eurozone toe. De cyclus verbetert duidelijk, zij het vanaf een erg laag niveau, maar de structurele problemen blijven aanzienlijk: overheidsfinanciën, concurrentieverschillen, structurele werkloosheid. De Europese parlementsverkiezingen in mei volgend jaar worden een belangrijke test voor het tot nu toe gevolgde beleidsmodel.

Vrijdag 26 juli 2013

Brussel

Conferentiegesprek met ons hoofd voor vastrentende producten in Indonesië en vervolgens met zijn collega die het plaatselijke aandelenteam leidt. Ook Indonesië kreeg te maken met plotse grote kapitaaluitstromen na nieuws over het nieuwe beleid van de Federale Reserve dat internationale beleggers gevoelig maakte voor ’s lands tekort op de lopende rekening. Cijfers zeggen hier wellicht meer dan woorden: in juni haalden internationale aandelenbeleggers 2 miljard USD uit de markt, terwijl ze 1,7 miljard USD hadden belegd over het volledige jaar 2012, 1,1 miljard USD in 2011 en 2,3 miljard USD in 2010. Dat betekent dus dat er in een enkele maand tijd bijna evenveel – of zelfs meer – geld is weggevloeid dan er de jaren daarvoor per jaar was binnengestroomd.

Zaterdag 27 juli 2013
Ik ben met vakantie en lees Volcker – The triumph of persistence van William Silber. Hoewel ik nog maar 20 pagina’s ver ben, lijkt me dit een uitstekend boek voor al wie geïnteresseerd is in de monetaire geschiedenis sinds de jaren ’60.

William De Vijlder
Chief Investment Officer,

Strategie & Partners

BNP Paribas Investment Partners.