Maandag 31 maart 2014 

Reis naar Brasilia

Bij de gate in de luchthaven Charles de Gaulle wacht mij een aangename verrassing: Air France doet haar eerste vlucht naar Brasilia Er is sambamuziek en er zijn dansers. Erg vermakelijk. Een groot deel van de tien uur durende vlucht neem ik onderzoeksdocumenten door over de manier waarop westerse markten en het economische beleid de opkomende markten beïnvloeden. Dit is achtergrondinformatie voor mijn toespraak later deze week in Colombia. Na de landing schuif ik aan voor een taxi. Er zijn wel honderd wachtenden voor mij. De taxirit naar het hotel is een hele belevenis: de wegen zijn hobbelig, het heeft hard geregend, het is donker en de straatverlichting is minder helder dan in Europa. Toch bleef de chauffeur met één hand op het stuur de hele tijd op het linker baanvak rijden tegen een snelheid van 100 km/uur. Ik was wat blij dat ik heelhuids in het hotel aankwam.

Dinsdag 1 april 2014 

Brasilia

Op basis van de gisteren tijdens mijn vlucht en deze ochtend bekendgemaakte cijfers lijkt een aantal landen wel wat stimulansen te kunnen gebruiken: volgens de Tankan-peiling in Japan waren de investeringen zwak, in de eurozone daalde de inflatie naar 0,5% en de Chinese inkoopmanagersindex (PMI) maakt pas op de plaats. Gelukkig werden de verklaringen van Janet Yellen gisterenavond dat er nog enige tijd nood zou zijn aan beleidssteun van de Fed goed onthaald door de markten. Elk bericht dat de harde realiteit van een beleidsrente die vroeg of laat zal stijgen maskeert wordt op applaus onthaald: als je zo lang punch hebt gedronken, is overschakelen op water vanzelfsprekend lastig.

Na een lange vergadering met institutionele beleggers deze ochtend, neem ik een taxi naar de luchthaven. Het regent pijpenstelen, dus het wordt een minder dolle rit dan gisteren. De dienstverlening van de luchtvaartmaatschappij is uitstekend: ik kan met een vroegere vlucht naar São Paulo mee. Tijdens de vlucht lees ik ‘The hour between dog and wolf – risk taking, gut feelings and the biology of boom and bust’ van de hand van John Coates. Als voormalig trader op Wall Street die vervolgens neuroloog werd, weet hij beslist waarover hij het heeft. Hij stelt dat succes fysische reacties ontketent die op hun beurt de bereidheid om risico’s te nemen verhogen, tot je tegen een muur aanloopt. Ik zal nooit meer op dezelfde manier naar een bullmarkt kijken. Interessante lectuur!

Woensdag 2 april 2014 

São Paulo

Ik spreek op de Bonds, Loans and Derivatives Brazil conference. De zaal zit afgeladen vol met zowat 300 toehoorders. Samen met de andere panelleden bespreek ik de impact van het beleid van de Fed en lokale factoren. Vorig jaar was de afbouw van de kwantitatieve versoepeling (tapering) het probleem. Vandaag ligt de nadruk op de vraag of de Fed haar basisrente al dan niet versneld zal moeten verhogen (wat slecht nieuws zou zijn voor risicovolle beleggingsklassen, waaronder obligaties uit de opkomende markten) en op landenspecifieke fundamentele factoren. Schuldpapier uit de opkomende landen is per saldo aantrekkelijk op basis van de waarderingen, al staat Brazilië voor conjunctuurgebonden uitdagingen (inflatie afkoelen) en – in nog hogere mate – voor structurele problemen (het potentiële bbp verhogen door in infrastructuur te investeren).

Ik lunch in ons kantoor met ons hoofd voor vastrentende producten en ons hoofd voor beleggingsoplossingen. Zij leggen uit dat buitenlanders aandelen kopen op basis van peilingen waaruit blijkt dat de populariteit van president Dilma Rousseff afneemt. Dat is echter een schot in het duister: de verkiezingen hebben pas in oktober plaats en uit opiniepeilingen blijkt dat zij ondanks haar tanende populariteit opnieuw zal verkozen worden in de eerste ronde.

Donderdag 3 april 2014 

Cartagena

Na een tussenstop in Bogotá land ik om 01.00 u in de ochtend in Cartagena (Colombia). Na een korte nachtrust ga ik naar de jaarlijkse conferentie van de International Federation of Pension Funds (FIAP) en de Columbian Association of Pension Funds (ASOFONDOS). De opkomst is groot met zowat 500 toehoorders. Van meet af aan wordt duidelijk dat de problemen hier niet verschillen van die in Europa: ongunstige demografische evolutie (vergrijzing), langlevenrisico, lage rendementen, risicoaversie, nood aan financiële opleiding, nood aan wereldwijde spreiding, enz. Mijn toespraak is gewijd aan de impact van een versnellende groei in de ontwikkelde economieën op de opkomende markten. Ik koos voor de titel ‘Een gemengde zegen?’. Gemengd omdat de impact via handelsstromen ongetwijfeld positief is, maar de vraag is of beleggers al dan niet nerveus zullen worden en hogere risicopremies (voor obligaties: hogere spreads) zullen eisen (vandaar het vraagteken in de titel). In mijn slotwoord stel ik dat er weinig te doen valt aan de eb en vloed van internationaal kapitaal, maar dat landen zich hoe dan ook moeten voorbereiden voor die golven door hun binnenlandse fundamentele factoren (inflatie, overheidstekort, lopende rekening) te verbeteren.

Nadat ik tijdens een koffiepauze op Twitter vernam dat de ECB haar beleid zoals verwacht ongemoeid liet, bespreek ik tijdens de lunch de gebeurtenissen in Europa voor een groep Colombiaanse institutionele beleggers. Uit hun vragen spreekt wat bezorgdheid over de Asset Qualiy Review (AQR) die de ECB momenteel uitvoert.

Mijn hotel ligt in het oude stadsgedeelte van Cartagena. Tijdens mijn avondwandeling naar het diner van de conferentie geniet ik met volle teugen van de schoonheid en authenticiteit van deze omgeving.

Vrijdag 4 april 2014 

Terug naar huis vanuit Cartagena.

Na een vlucht van Cartagena naar Bogotá neem ik het vliegtuig naar Europa. Het was een erg interessante week. Latijns-Amerika is een erg verscheidene landengroep. Colombia doet het uitstekend, met een degelijke groei en lage inflatie, terwijl Brazilië een zwakke groei en een te hoge inflatie kent waardoor de rente er vorige woensdag voor de negende keer op keer werd verhoogd. Maar aanwijzingen dat dit mogelijk voor het laatst gebeurde, kunnen de hoop van beleggers voeden. Op het vliegtuig lees ik een artikel in Le Figaro over de evenwichtsoefening van de Chinese overheid om greep te krijgen op de vele economische uitdagingen. Daarna kijk ik naar Casse-tête chinois. Regisseur Cédric Klapisch toont in deze film de evenwichtsoefening van hoofdacteur Romain Duris om greep te krijgen op zijn privéleven na zijn verhuis van Frankrijk naar New York.

 

William De Vijlder

Vice – Chairman van BNP Paribas Investment Partners